
Unha eclipse no baleiro
A Galicia máis despoboada vivirá tamén este mércores 12 de agosto a eclipse total de Sol

A Galicia máis despoboada vivirá tamén este mércores 12 de agosto a eclipse total de Sol

José do Marqués, humilde pastor de Puxedo (Lobios, Ourense), faleceu hai uns meses despois de toda unha vida dedicado á terra. Era habitual velo percorrendo o contorno da aldea co seu rabaño de ovellas. Cría, como tanta xente, na facenda e nunha vida pegada ao lugar que o viu nacer. Malia asistir ao baleiramento da zona nos últimos anos, seguiu saíndo coas súas ovellas case até o final: “É máis triste non ter nada”.

Baleira é unha localidade de apenas 1.000 habitantes na comarca da Fonsagrada. A Fonsagrada tamén é o municipio máis extenso en territorio de Galicia e, porén, un dos máis despoboados: só ten 7,5 habitantes por quilómetro cadrado, mentres que Vigo, a cidade galega con máis habitantes, conta con 2.690. Baleira aínda ten menos densidade de poboación: 6,9 habitantes por km2. Baleira é toda unha metáfora do fenómeno do despoboamento en Galicia. En 50 anos, a súa poboación reduciuse un 50%.

Os lumes do verán de 2025 en Galicia foron históricos. Afectaron tantas hectáreas que chegaron a xuntarse uns con outros, arrasando flora, fauna e vilas enteiras, como a de San Vicente de Leira (na comarca de Valdeorras, en Ourense). Así os testemuñou a cámara do noso compañeiro Brais Lorenzo. O seu traballo foi merecedor do prestixioso premio World Press Photo 2026.

Analizamos a evolución dos grandes incendios forestais e as fendas da prevención en Galicia

A veciñanza de Calvos de Randín gardou durante décadas unha lenda entre a ficción e a realidade: a historia sobre a madrugada de 1944 na que espertaron cando se estrelou o avión “do Morgan”.

Tras recibir a visita de 25.000 persoas, a exposición exhíbese na sede de Afundación da praza da Constitución

Brais Lorenzo compartiu faladoiro coa investigadora Alba R. Saavedra e a historiadora Ana Cabana Iglesia

O lugar de Ernes, desaloxado case por completo de modo máis ou menos forzoso nos anos sesenta tras a creación do encoro de Grandas de Salime, parecía condenado á extinción.

Tras os lumes do verán, persoas voluntarias veñen de organizarse para previr a erosión das escorrentías ou a contaminación dos ríos.